Month: December 2020

Little Johny was very happy today.Փոքրիկ ջոննին այսօր շատ ուրախ էրHe was going to the market with his father on New Year’s Eve to purchase various things.
All of the things he liked.Նա Ամանորի նախօրեին հոր հետ գնում էր շուկա ՝ տարբեր իրեր գնելու:
Բոլոր իրերը, որոնք նրան դուր էին գալիս:The market was quite lively and all the shops were decorated with light bulbs of different colours.Շուկան բավականին աշխույժ էր, և բոլոր խանութները զարդարված էին տարբեր գույների էլեկտրական լամպերով
Just then Johny noticed a shop where a large number of birds were kept in a cage.Հենց այդ ժամանակ ջոնին նկատեց մի խանութ, որտեղ մեծ թվով թռչուններ էին պահում վանդակում:The birds were repeatedly hitting their beaks on the cage trying to get out.Թռչունները բազմիցս հարվածում էին վանդակի կտուցներին ՝ փորձելով դուրս գալ:
Many of the birds were bleeding as well.Թռչուններից շատերի մոտ նույնպես արյուն էր հոսում:
Johny felt pity for those birds.Ջոննին խղճում էր այդ թրչուններին
When he could no longer control himself he went to the shopkeeper and said to him, “Why have you trapped these innocent birds? Why don’t you let them free? It is not fair to restrict anyone’s freedom.”Երբ նա այլևս չկարողացավ զսպել իրեն, գնաց խանութպանին և ասաց նրան. «Ինչու՞ ես թակարդել այս անմեղ թռչուններին: Ինչո՞ւ չես թողնում նրանց ազատ արձակել: Արդար չէ որևէ մեկի ազատությունը սահմանափակել»:
The shopkeeper replied, “I don’t enjoy this, but I don’t have any other source of livelihood,
I also need money to feed my family.”Խանութպանը պատասխանեց. «Ես դա չեմ վայելում, բայց ապրուստի որևէ այլ աղբյուր չունեմ,
Ինձ նույնպես փող է պետք `ընտանիքս կերակրելու համար»:Johny looked at his father who put his hand in his pocket.
“What about all those things which you had planned to purchase?”
Johny felt puzzled for a moment, but he decided that the freedom of those birds was more important than any celebration.ջոնին նայեց հորը ,ով ձեռքը դրեց գրպանը:
«Ի՞նչ կասեք այն բոլոր իրերի մասին, որոնք նախատեսում էիք գնել:Ջոնին մի պահ տարակուսանքի մեջ ընկավ, բայց որոշեց, որ այդ թռչունների ազատությունն ավելի կարևոր է, քան ցանկացած տոն:He held his father’s hand.
“Dad, I can enjoy New Year eve with my friends but these birds will enjoy it better to freely fly in the sky.”Նա բռնել էր հոր ձեռքը:
«Հայրիկ, ես կարող եմ վայելել Ամանորի նախօրյակը ընկերներիս հետ, բայց այս թռչունները ավելի լավ կվայելեն երկնքում ազատ թռչել»:His father handed over the money to the shopkeeper.
“You can set these birds free and from tomorrow onwards you can join me at the shop. I will convince the owner to give you a respectable job.”Նրա հայրը գումարը հանձնել է խանութպանին: «Կարող եք ազատել այս թռչուններին, և վաղվանից կարող եք միանալ ինձ խանութում: Ես կհամոզեմ տիրոջը ձեզ հարգելի աշխատանք տալ:
 The shopkeeper felt happy and handed over the cage to Johny who opened the bolted door. All the birds started flying out one after other. Johny started clapping.Խանութպանն իրեն երջանիկ զգաց և վանդակը հանձնեց Ջոնին վ բացեց պտուտակավոր դուռը: Բոլոր թռչունները մեկը մյուսի հետեւից սկսեցին դուրս թռչել: Ջոնին սկսեց ծափ տալ
“Dad, now they will also enjoy New Year with their family and friends.”
Johny was relieved.
“Thanks dad, you could not have given me a better gift for New Year.”
Johny looked at his father.
“You deserved that my dear.” his father said, and hugged him.

«Հայրիկ, հիմա նրանք նույնպես կվայելեն Ամանորը իրենց ընտանիքի և ընկերների հետ»:Ջոնին հանգստացավ «Հայրիկ, հիմա նրանք նույնպես կվայելեն Ամանորը իրենց ընտանիքի և ընկերների հետ»:Ջոնին

նայեց հորը:
«Դուք դրան արժանի էիք սիրելիս»: ասաց հայրը և գրկեց նրան:

 
The End

One cold morning Maurice awoke from his dreams and sat up in bed and listened.Մի ցուրտ առավոտ Մորիսը արթնացավ երազներից և նստեց անկողնում ու լսեց:

He thought he heard a knock at his window; but though the moon was shining brightly, Jack Frost had been so busily at work that Maurice could not see through the thickly painted panes.Նա կարծում էր, որ լսել է իր պատուհանի թակոցը: բայց չնայած լուսինը փայլում էր փայլուն կերպով, յեք Է. Ֆրոստն այնքան զբաղված էր, որ Մորիսը չէր տեսնում վիտրաժների միջից: So he crept sleepily out of bed, and opened the window, and whispered: “Who is there?”Ուստի նա քնկոտ սողաց անկողնուց և բացեց պատուհանը և շշնջաց. «Ո՞վ է այնտեղ»

“I am,” replied a tinkling voice. “I am the little New Year, ho! ho! And I’ve promised to bring a blessing to everyone. But I am such a little fellow I need somebody to help me distribute them. Won’t you please come out and help?”«Ես եմ», – պատասխանեց ցնցող ձայնը: «Ես փոքրիկ Ամանորն եմ, հա: հո! Եվ ես խոստացել եմ օրհնություն բերել բոլորին: Բայց ես այնքան փոքր ընկեր եմ, որ ինչ-որ մեկը պետք է օգնի ինձ տարածել դրանք: Խնդրում եմ դուրս չեք գա և կօգնեք »:

“Oh, it’s so cold!” said Maurice; “I’d rather go back to my warm bed; “ and he shivered as Jack Frost, who was passing, tickled him under the chin with one of the frosty paint brushes.«Օ Oh, ցուրտ է»: – ասաց Մորիսը. «Ես նախընտրում եմ վերադառնալ իմ տաք անկողինը. «Եվ նա սարսռաց, երբ անցնում էր յեկ Ֆրոստը, ցրտաշունչ ներկերի վրձիններից մեկով նրան կծկեց կզակի տակ:

“Never mind the cold,” urged the New Year; “please help me.”«Մի անհանգստացեք ցրտից», – հորդորեց Նոր տարին. “խնդրում եմ օգնիր ինձ.”

“Here is where I make my first call,” said the New Year. Maurice looked wonderingly at him. “Why, nobody lives here but an old colored man who works for us; and he hasn’t any children!” “He needs my help,” said the New Year; “for grown people like to be thought of just as much as children do. You shovel out a path to his door, while I unload some of my blessings; and the little hands went busily at work, piling up warm clothing, wood, and a new year’s dinner, the New Year singing as he worked:—Այսպիսով, Մորիսը շտապեց հագուստը և շուտով դուրս եկավ բակ: Այնտեղ նա գտավ իրենից մի փոքր փոքր վարդագույն այտ մի տղայի, որը քաշում էր մի մեծ սայլ, որը կարծես բարիքներով բեռնված լիներ: Այս սայլի մի կողմում նկարված էր «Սեր» բառը, իսկ մյուս կողմից ՝ «Բարություն»: Նոր տարին հենց տեսավ Մորիսին, նա ասաց. «Հիմա խնդրում եմ բռնեք և օգնեք ինձ քաշվել»: ճանապարհի միջով և բլուրից ներքև նրանք ճանապարհորդեցին, մինչև հասան հին տաղավարը:

    “Oh, I am the little New Year; ho! ho!
    Here I come tripping it over the snow,
    Shaking my bells with a merry din;
    So open your door and let me in.”

«Օ,, ես փոքրիկ Ամանորն եմ. հո! հո!
Ահա ես գալիս եմ սայթաքելով այն ձյան վրա,
Ցնցում եմ իմ զանգերը ուրախ աղմուկով;
Ուրեմն բացիր դուռդ ու ներս թող »:

Old Joe, hearing some noise outside, came to the door, and when he saw all the nice gifts the tears ran down his cheeks for gladness; and as he carried them into the house, he whispered: “The dear Lord has been here to-night.” ծեր յոն դրսում ինչ-որ աղմուկ լսելով, եկավ դուռը, և տեսնելով բոլոր հաճելի նվերները, արցունքները ուրախությունից հոսեցին նրա այտերը և երբ նրանց տեղափոխեց տուն, նա շշնջաց. «Սիրելի Տերը գիշերն այստեղ է»:

“Where am we going now?” asked Maurice, as they ran down the hill. “To take some flowers to a poor sick girl,” answered the New Year.

Soon they came to a small white house, where the New Year stopped. “Why, Bessie, our sewing girl lives, here,” said Maurice. “I didn’t know she was sick.” “See,” said the New Year, “this window is open a little; let us throw this bunch of pinks into the room. They will please her when she wakes, and will make her happy for several days.”

Then they hurried to other places, leaving some blessing behind them.

“What a wonderful cart you have,” said Maurice; “though you have taken so much out, it never seems to get empty.” “You are right, Maurice, there is never any end to love and kindness. As long as I find people to love and be kind to, my cart is full of blessings for them; and it will never grow empty until I can no longer find people to help. If you will go with me every day and help me scatter my blessings, you will see how happy you will be all the long year.”

“A happy New Year!” called someone; and Maurice found himself in bed, and his sister standing in the doorway smiling at him. “Have you had a pleasant dream, dear?” she asked.

“Why, where is the little New Year?” said Maurice; “he was just here with me.”

“Come into Mamma’s room and see what he has brought you,” answered his sister. There in a snowy white cradle he found a tiny baby brother, the gift of the New Year. How happy Maurice was then! But he did not forget his dream. Old Joe and Bessie had their gifts, too, and Maurice tried so hard to be helpful that he made all his friends glad because the happy New Year had come.

«Ո՞ւր ենք գնում հիմա»: – հարցրեց Մորիսը, երբ նրանք վազեցին բլուրն ի վար: «Մի ծաղիկ տանել մի աղքատ հիվանդ աղջկա մոտ», – պատասխանեց Նոր տարին:

Շուտով նրանք եկան մի փոքրիկ սպիտակ տուն, որտեղ կանգ առավ Նոր տարին: «Ինչու, Բեսսի, մեր կարի աղջիկը ապրում է այստեղ», – ասաց Մորիսը: «Ես չգիտեի, որ նա հիվանդ է»: «Տեսեք, – ասաց Նոր տարին, – այս պատուհանը մի փոքր բաց է. եկեք նետենք այս վարդագույն փունջը սենյակ: Նրանք կուրախացնեն նրան, երբ նա արթնանա, և մի քանի օր կուրախացնեն նրան »:

Հետո նրանք շտապեցին այլ վայրեր ՝ իրենց ետևից թողնելով օրհնություններ:

«Ի Whatնչ հիանալի սայլ ունեք», – ասաց Մորիսը. «Չնայած դուք այդքան շատ բան եք հանել, բայց այն կարծես երբեք չի դատարկվում»: «Դուք ճիշտ եք, Մորիս, սիրո և բարության երբեք վերջ չկա: Քանի դեռ ես գտնում եմ մարդկանց սիրելու և բարի լինելու, իմ սայլը նրանց համար լի է օրհնություններով: և այն երբեք չի դատարկվի, քանի դեռ ես այլևս չեմ կարող գտնել մարդկանց, ովքեր կօգնեն: Եթե ​​ամեն օր կգնաք ինձ հետ և կօգնեք ինձ ցրելու իմ օրհնությունները, կտեսնեք, թե որքան երջանիկ կլինեք ամբողջ տարվա ընթացքում »:

«Շնորհավոր Նոր տարի» ինչ-որ մեկին կանչեց; և Մորիսը հայտնվեց անկողնում, և նրա քույրը կանգնած էր դռան առաջ ժպտալով նրան: «Հաճելի երազ տեսե՞լ ես, սիրելիս»: նա հարցրեց.

«Ինչո՞ւ, որտե՞ղ է փոքրիկ Նոր տարին»: – ասաց Մորիսը. «Նա պարզապես այստեղ էր ինձ հետ»:

«Մտեք Մամայի սենյակը և տեսեք, թե նա ինչ է բերել ձեզ», – պատասխանեց նրա քույրը: Այնտեղ, ձյունոտ սպիտակ օրրանում, նա գտավ մի փոքրիկ փոքրիկ եղբայր ՝ Նոր տարվա նվերը: Որքա happyն ուրախ էր Մորիսը այդ ժամանակ: Բայց նա չմոռացավ իր երազանքը: Oldեր Joոն և Բեսսին նույնպես ունեին իրենց նվերները, և Մորիսն այնքան էր ջանում օգտակար լինել, որ ուրախացրեց իր բոլոր ընկերներին, քանի որ եկավ ուրախ Նոր տարին: