Շապուհ թագավորը հրամայեց իր սենյակի հատակի կեսը ծածկել Հայաստանից բերած հողով, մյուս կեսը թողնելով պարսկական։ Արշակ թագավորին ներս բերեցին, և Շապուհն, անտեսելով մյուսներին, նրա հետ ճեմում էր։ Պարսկական հողի վրա քայլելիս Շապուհը մեղադրեց Արշակին՝ ասելով, որ ինքն արդարությամբ ու սիրով է վարվել՝ առաջարկելով աղջկա ամուսնությունը, սակայն Արշակը 30 տարի պատերազմել է նրա դեմ։
Արշակը զղջումով խոստովանեց իր սխալները, սակայն արդարացավ, որ իր թշնամիներն են ստիպել նրան հեռանալ ու թշնամանալ Շապուհի հետ։ Շապուհն անմեղ ձևանալով նրան հայկական հողի վրա էր տանում, որտեղ Արշակը դառնում էր ամբարտավան ու հիշեցնում էր պարսիկների նախկին պարտությունները։ Արշակը պնդում էր, որ իր տոհմն իրավունք ունի իշխելու, և սպառնում էր վրեժխնդիր լինել։ Սակայն, երբ նրան կրկին պարսկական հողի վրա էին տանում, նա զղջում էր իր խոսքերի համար։
Այսպես Շապուհը նրան բազմիցս փորձեց՝ հայկական հողի վրա դարձնելով հպարտ ու ընդդիմադիր, իսկ պարսկականի վրա՝ խոնարհ ու զղջացող։ Երբ երեկո եղավ, Շապուհը հրամայեց Արշակին նստեցնել մյուս թագավորներից ամենացածր տեղում, որը ծածկված էր հայկական հողով։ Սակայն Արշակը կանգնեց ու պահանջեց Շապուհի գահը, հայտարարելով, որ դա իր տեղն է, և խոստացավ վրեժ լուծել, եթե վերադառնա Հայաստան։
Դրանից հետո Շապուհն հրամայեց շղթայել Արշակին և բանտարկել նրան Անհուշ բերդում։ Հաջորդ օրը Շապուհը վիրավորեց Հայոց զորավար Վասակ Մամիկոնյանին՝ նրա փոքր մարմնի պատճառով՝ անվանելով աղվես։ Վասակը պատասխանեց, որ իր առյուծային ուժը հենված էր Աստծո և Հայոց հայրապետ Ներսեսի օրհնության վրա։ Երբ հայերն Աստծո կամքին հնազանդվում էին, հաղթում էին թե՛ Պարսկաստանին, թե՛ Հունաստանին։
Շապուհը հրամայեց Վասակի մորթը հանել, այն խոտով լցնել և Վասակին նույնպես բանտարկել Անհուշ բերդում՝ Արշակի կողքին։
Այս պատմությունը պատկերում է հայոց դիմադրությունը օտար տիրապետության դեմ և հայրենի հողի հանդեպ խորին կապվածությունը։
Սեդա Ենգիբարյանի բլոգ 