Դարաշրջանից – ժամանակաշրջանից
Ցած իջնել – իջնել
Վեր բարձրանալ – բարձրանալ
Գոյություն ունի – կա
Չեն օգտագործում – չեն գործածում
Հայտնաբերվել – ստեղծվել է
Վերջերս – վերջին ժամանակներում
Էին անցկացրել – էին մցրել
Բոլոր հիմքերը կան ենթադրելու — կան շատ փաստեր մտածելու
Ցամաքով – ճանապարհով
Մեր մոլորակի – երկրի
Միլլիոնավոր տարիներ առաջ – հազարամյակներ առաջ
Թափառում՝ ահռելի – զբոսնում՝ շատ մեծ
Է գտնվում – կա
Չկա – գոյություն չունի
Ջուրը միայն գրելու համար է պիտանի – ջուրը օգտագործվում է միայն գրելու նպատակով
Զբոսնում էր – թափառում էր
Նկատեց – տեսավ
Փախուստի դիմեց – փախչեց
Դեպքեր – իրադարձություններ
Են հայտնի – ծանոթ
Պատահել է – եղել է
Վախեցել է – սասափել է
Արտասովոր – տարօրինակ
Վեր – վերև
Վար – ներքև
Տեղացի – տեղաբնակ
Խուսափել – փախչել
Նա տեսավ ցամաքին մի շատ գեղեցիկ, մի շողշողուն ձուկ՝ հոգեվարքի մեջ թալիկ-թալիկ գալիս։
Մեծահամբավ բժիշկերն ու վհուկները եկան, հավաքվեցին՝ քննելու համար արքայորդու ահավոր հիվանդությունը և բուժիչ հնար գտնելու։
1905 թվականի ամառը երեք ընկեր տղաներ Բաքվից եկել էին Ալեքսանդրապոլ՝ Արագած լեռան գագաթը բարձրանալու համար։
Փառատենչ իշխանը շարունակ դավեր է նյութել դրացի իշխանների դեմ՝ գրավելու նրանց սեփական երկրներից մանր ու խոշոր հողամասեր։
Պաշարում է քաղաքը, բանակը զետեղում ամրակուռ պարիսպների շուրջ, ինքն էլ նստում է արքայական վրանի մեջ՝ օր ու գիշեր դավեր որոճալով քաղաքին տիրանալու համար։
բնակիչներս — մենք
երեխաներիս — մեր
շուրջս — իմ
ինքս — ես
ինքդ — դու
աչքներդ — ձեր
ծնողներիս — իմ
երեխաներս — մենք
քեֆդ — քո
զուր — Ի զուր
որևէ մեկը — բոլորը
գաղտագողի — ակնհայտ
զգուշացե՛ք — անզգոնացե՛ք
հազվադեպ — հաճախակի
ո՛չ — և՛
պակասեն — ավելանան
կավելանա — կպակասի
ոնչնչացնել — բազմացրին
շատ — քիչ
հակառակ — ուզածն
ոչնչացնում — բազմացրին
արգելված է — թույլատրված է
փոքր — մեծ
խայտաբղետ — միագույն
ա)անհյուրընկալ-ան-հյուր-ընկալ,զրուցընկեր-զրույց-ընկեր,դյուրընկալ-դյուր-ընկալ,գահընկեց-գահ-ընկեց,անընդհատ-ան-ընդհատ,համընթաց-համ-ընթաց։
Քանի որ 2րդ բաղադրիչը արմտական բառ է, ոնց լսվել է այդպես գրվել է։
Բ)Միջօրե-մեջ-օր-ե,հանապազօրյա-հանապազ-օր-յա,ոսկեզոծ-ոսկի-զոծ,ապօրինի-ապ-օրենք-ի,առօրյա-առ-օր-յա,առօրեական-առ-օր-եկան,բացօթյա-բաց-օթ-յա,բարօրություն-բար-օր-ություն,զօրուգիշեր-զ-օր-ու-գիշեր։
Գ)մանրէ-մանր-է(էակ),վայրեջք-վայր-իջնել-ք,հնէաբան-հին-ա-բան,որևե-որ-ևե,երբևե-երբ-ևե։
Քարացած կանգնեց քաղաքի հրապարակում սպասելու։
Քարացած կանգնեց քաղաքի հրապարակում՝ նոր տեղադրված տոնածառը տեսնելու։
Քարացած կանգնեց քաղաքի հրապարակում, որպեսզի իր ընկերները հեշտ գտնեն իրեն։
Հայացքը հառել էր անթափանց խավարին խորհելու:
Հայացքը հառել էր անթափանց խավարին՝ անդարձ օրերը հիշելու:
Հայացքը հառել էր անթափանց խավարին, որպեսզի մեղմի հոգու ցավը:
Վերջին այցելուն ուշադիր նայում էր այդ նկարին՝ գնելու համար:
Վերջին այցելուն ուշադիր նայում էր այդ նկարին՝ թերությունները բացահայտելու։
Վերջին այցելուն ուշադիր նայում էր այդ նկարին, որպեսզի իր հիացմունքն արտահայտի նկարչին:
Արտակը հարգալից բարևեց բոլորին ու մոտեցավ հորը։
Հասմիկը հիմա հավանաբար հասուն օրիորդ է։
Զարմացած երեխան մոտեցավ արջուկին։
Մագաղաթյա մատյանը դրված էր սեղանին։
Բացահայտումները հանում ենք, մնում են գլխավոր անդամները։
Նա արհամարհեց ընկերոջ զգուշացումը։
Նա ուշադրություն չդարձրեց ընկերոջ զգուշացումը։
Այդ խոսքերը տարիներ հետո մոռացվեցին։
Այդ խոսքերը տարիներ հետո չհիշվեցին։
Նրանքհաճույք էին ստանում այդ ֆիլմից։
Նրանք բավականություն էին ստանում այդ ֆիլմից։
Խուճապահար թռչունի նման մի աղջիկ մոտեցավ հավաքվածներին։
Մի աղջիկ՝ խուճապահար թռչունի նման մոտեցավ հավաքվածներին։
Վերջալույսի շողերով օծված լեռն առասպելական մի նահապետ էր կարծես։
Լեռն՝ վերջալույսի շողերով օծված առասպելական մի նահապետ էր կարծես։
Կարկաչուն ու հստակ ձայնը գլուխը գցած զանգը բոլորին հավաքում էր եկեղեծում։
Զանգը՝ կարկաչուն ու հստակ ձայնը գլուխը գցած բոլորին հավաքում էր եկեղեցում։
Հայոց լեզու | առաջադրանքներ 201-210
Արքայադուստրը իր ընկերների հետ և պալատակաների ուղեկցությամբ գնաց անտառ զբոսնելու և լավ ժամանակ անցկացնելու համար։ Նրանք իրենց հետ վերցրել էին գնդակ։ Գնդակով զանազան խաղեր խաղալուց, հետո որոշեցին մի փոքր զրուցել։ Եվ երբ արդեն հագնեցին նաև զրուցելուց երկար մտորումներից հետո որոշեցին առաջին անգամ փորձել խաղալ ֆուտբոլ։ Պալատակաները ասում էին որ արքայադստրերը չեն կարող խախղալ, բայց նրանց ոչ ոք չլսեց։ Արքայադուստրը տեսել էր թե ոնց են խաղում իր եղբայրները, փորձեց հարվածել գնդակին բայց գնդակը գնաց ուրիշ ուղությամբ և մտավ ինչ որ քարանձավ։ Բոլոր աղջիկները վազեցին դեպի այդ կողմ, երբ հասան հասկացան որ դա մի հրեշի քարանձավ է և այդ հրեշը ներսում է։ Նրանք հասկացան որ ներս մտնեն այլևս չեն կարողանա հելնել այդ իսկ պատճառով որոշեցին պառկել թփերի տակ մինչև հրեշը հելնի քարանձավից։ երբ հրեշը դուրս եկավ նկատեց նրանց, և երբ ուզում էր հարձակվել արքայադուստրը կանգնեցրեց իրան և երկար խոսեց հետը։ Վերջապես այդ հրեշը մի վերջին անգամ ցնցվեց ու կանգ առավ։ Փրկված ենք, — մտածեցին աղջիները։
Լավ ձին կերը կավելացնի, վատը կպակասացնի։
Խելոքին՝ մեկ ասա, անխելքին՝ հազար։
Արդար մազը չի կտրվի,
Մեկ՝ խոսիր,
Բոյը՝ երկար, խելքը՝ կարճ։
Ֆրանց Կաֆկան ասել է. «Ճիշտ ճանապարհն անցնում է ճոպանի վրայով, որը ոչ թե բարձրության վրա են ձգել, այլ՝ համարյա գետնի։ Կարծես ավելի շատ սայթաքում են, քան անցնում դրա վրայով։
«Իսկական հակարակորդը անսահման արիություն է ներշնչում»,- ասել է Ֆրանց Կաֆկան։
«Ճշմարտությունը կփոխի արվեստը»,- ասել է Բենը։
Փոքր Ասիայի Եփեսոս քաղաքում հարյուր քսան տարի շարունակ մի տաճար էին կառուցում՝ բուսականության և պտղաբերության աստվածուհի Արտեմիսի տաճարը։ Այդ գործին մասնակցում էին փոքրասիական բոլոր պետությունները։ Լիդիական Կրեսոս թագավորից, օրինակ Արտեմիսի տաճարը սյուներ էր ստացել։ Աստվածների պատկերներով մարդահասակ բարձրաքանդակները զարդարում էին սյուները։ Կրեսոսը Եփեսոսյան Արտեմիսին մի ուրիշ բարձրարժեք նվեր էլ էր ընծայել՝ կովերի՝ ոսկեձույլած դրոշմապատիկներ։
Երբ աշխարհի յոթ հրաշալիքներից մեկը համարվող այդ տաճարի շինարարությունն ավարտվեց, զարմանք ու հիացմունքառաջացրեց բոլոր նրանց մեջ, ում վիճակվեց տեսնել մարմարակերտ, նրբագեղ շինությունը։ Բայց դա հարյուր տարուց ավել չկանգնեց։ Մ. թ. ա. 356թ. եփեսոսցի ամն Հերոստրատոս, ցանկանալով իր անունն անմահացնել, այրեց նշանավոր սրբավայրը։ Նրա հանցագործությունը բոլորին զայրացրեց։ Փոքրասիական բոլոր պետությունները միասին որոշեցին մոռանալ Հերոստրատի անունը։ Պատմագիրները նույնիսկ տաճարի հրդեհի մասին գրելիս իրավունք նունեին հրդեհողի անունը նշելու։ Բայց հին աշխարհի որոշ հեղինակներ, այնուամենայնիվ, պահեցին ոճրագործի անունը։
Մեր տախնիները երևի շատ դառը փորձերից համոզվել էին, որ ձուկ ուտելիս չի կարելի երկաթե դանակ գործածել։ Այդ կանոնը արհամարհող մարդիկ պառկում էին ու մահանում։ Հիմա արդեն հասկացել ենք , թե ինչից էր դա. երկաթը հեշտ քայքայվող սպիտակուցների հետ ռեակցիայի մեջ է մտնում, որի հետևանքով առաջանում է թունավոր նյութը։
Այսօր արդեն կենցաղում երկաթե դանակ չի օգտագործվումԱդամի տարվանից ստեղծվել է չժանգոտվող պողպատը, որը կարելի է առանց վախի օգտագործել։ Բայց գյուտն ուշացել էր, սովորությունը իր գործն արել էր։ Հիմա ընդհանուր կարծիքն այն է, որ ձուկը դանակով ուտել չի կարելի։
Տղան լուռ մոտեցավ մորը։
Տղան անձայն մոտեցավ մորը։
Տղան անլսելի մոտեցավ մորը։
Նա դեռ նստած ուտում էր։
Նա դեռ նստած խժռում էր։
Նա դեռ նստած լափում էր։
Բժիշկը հետն ինչ-որ խոտ էր բերել։
Բժիշկը հետն ինչ-որ բանջար էր բերել։
Մտնողը դուրեկան մի աղջիկ էր։
Մտնողը հմայիչ մի աղջիկ էր։
Մի օր Զևսի գլուխը սոսկալի ցավեց։ Նա կանչեց իր որդուն ու հրամայեց, որ ճեղքի իր գլուխն ու ինքն ազատվի ցավից ու գլխի միջի աղմուկից։ Հեփեստոսը կացինը տարավ-պերեց ու մի հզոր հարվածով ճեղքեց հոր գլուխը։ Այդ ժամանակ աստծո գլխից դուրս եկավ Աթենաս-Պալաս հզոր դիցուհին։ Ոտից գլուխ զինավառ, շողշողուն սաղավարտոց, վահանն ու նիզակը ձեռքին՝ կանգնեց ապշահար. աստվածների առջև, ու նրա կանչը որոտաց ու ցնցեց Օլիմպոսը։ Աթենասը սկսեց հովանավորել Հունաստանի հերոսներին, պահպանել քաղաքներն ու ամրոցներ։
Սեդա Ենգիբարյանի բլոգ 