Պատմվածքի հերոսը Հաճի աղան էր, ով մի վաճառական էր, որը շատ է սիրում իր ունեցվածք։ Հաճի տղայի ընտանիքում մի ավանդույթ կար, որ հենց որ Հաճի աղան տուն է մտնում, նրա համար ընտանիքի կանայք սուրճ պատրաստեին։ Հաճիի քույրը՝ Սրբունը, որը կորցրել էր իր ամուսնուն, հիվանդանում է տիֆով և անդամալույծ է դառնում, աղան նրան բերում է իր տուն և նրա համար անկյուն է հատկացնում,որովհետև չի ուզում, որ Սրբունը ուրիշների ուսերին բեռ դառնա։ Նա մտածում էր միայն պատվի մասին։ Հաճի աղան երբ իմացավ, որ թուրքերը գալու են քաղաք, առաջին բանը, մտածեց, իր տունը, ընտանիքը և հարստությունը փրկելն էր։Նա ուներ 2 ընտրություն իր քույրը կամ էլ իր ողջ հարստությունը։Հաճի աղան ընտրում է իր հրստությունը և հիվանդ քրոջը թողնում տանը։Վերջում Հաճի աղան զղջում է իր արածիհամար, փնտրում է քրոջը, բայց չի գտնում:Հաճի աղան ինքն իրեն չի ներում այդարարքը, հոգեպես շատ տանջվում է,հասկանում, որ ավելորդ մարդ աշխարհում գոյություն չունի:
Դերենիկ Դեմիրճյան Ավելորդը վերլուծություն
Սեդա Ենգիբարյանի բլոգ 